Aboode

In 2015 kwam ik met een droom zo groot als mijn hart naar België. Wat ik toen nog niet wist, is hoe diep mijn lichaam al verhalen vasthield — en hoezeer het verlangde naar rust.

Er waren momenten in mijn leven waarin ik niet wist wat echte ontspanning betekende. Juist daardoor heb ik geleerd dat ontspanning geen luxe is, maar een noodzaak. Een basis. Iets wat het lichaam nodig heeft om opnieuw te kunnen ademen.

Wanneer iemand op mijn tafel ligt, herinnert dat mij telkens opnieuw waarom ik dit werk doe. Er hoeft niet veel gezegd te worden. Het lichaam spreekt vanzelf. Het toont waar het vasthoudt, waar het moe is, waar het verlangt naar zachtheid. Mijn rol is om te luisteren — met mijn handen, met aandacht, met aanwezigheid.

In mijn werk wil ik dat mensen zich gedragen voelen. Gezien. Gehoord. Ook zonder woorden. Je hoeft niets uit te leggen of te verklaren. Je lichaam mag spreken in zijn eigen taal.

De verbinding die dan ontstaat, is iets stillers, iets diepers. Een ontmoeting van lichaam tot lichaam, van mens tot mens. In die ruimte ontstaat ontspanning, niet omdat we ernaar streven, maar omdat het lichaam eindelijk krijgt wat het nodig heeft.

Dit werk is voor mij een manier om door te geven wat ik zelf heb gemist en langzaam heb leren ontvangen: veiligheid, vertrouwen en de toestemming om te zijn.

Met alles wat er is.